|
||||
|
پرم ...! پرم از هرچه که تو سکوت می نامی اش ... و خالی ام از هرچه که تو صوت می دانی اش. ملالی نیست، ملالی نیست، جز یک عادت دیرینه ... که آن هم همان دلتنگی همیشگیست ... . دیشب خواب بودم که آمدی، آمدی و ثانیه های نبودنت را گرد گیری کردی و رد پای نبودن هایت را پاک ... . اما ناقافل، گربه ای روی ایوان خانه پرید و گلدان خشک و خالی ایوان را شکست. بیدار که شدم، هوا سرد بود اما ماه را می شد دید، می شد کمی هم با طعم گس شب لاسی زد ... . اما هرچه بود، سوز سرد زمستان جای پای نبودن هایت را سرد تر از همیشه به مغز استخوانم می خواند. و کمی آن طرف تر... بخاری فت فت کنان می سوخت و به آئینه تجاوز می کرد ... ! دستی به روی آئینه کشیدم و اشک گونه هایش را پاک کردم، قاب عکس خالی ات،
همانجا، کنار در، جا خوش کرده بود،
درست مثل یک سنگ قبر قدیمی ... . شب عجیب بود یا زمستان نمی دانم ... !؟ فقط خاطره بود که آن وسط روی گلهای قرمز قالی تلو تلو می خورد ... ! سرم گیج رفت از این همه نبودن. آبی به صورتم پاشیدم، سرد بود اما حقیقی ... . باز به آئینه نگاه کردم و قاب عکس ... همچنان خالی بود.
|
||||
|
|